خوب من....

حتی بهشت هم بی تو جهنمی است برای دل عاشقم..

اما جهنم درکنارتو برایم ازبهشت خوشترست

تو که باشی همه رنگها زیباست

خزان بهار می شود..

ودوزخ بهشت برین وآسمان دلم آبی آفتابی

موج اگر می دانست

ساحل هیچگاه دستش را نمیگیرد

برای رسیدن بهش نفس نفس نمیزد

گاه سکوت معجزه میکند

وتو می آموزی که همیشه بودن درد زیاد است

زندگی باید کرد

گاه با یه گل سرخ

گاه با یه دل تنگ

نوشته هایم شبیه چتریست زیر باران دلتنگی

چترهای کاغذی زیر باران دوام زیادی نمی آورند

وبدان که

زندگی معنی پیچیده ای ندارد

همین که توباشی

این تمام زندگیست

این روزهای تلخ می گذرد

دستم میلرزد ازتوصیفش

نفس کشیدنم دراین مرگ که مثل خودکشی است

با تیغ کند

این روزهایم به تظاهر می گذرد

تظاهر به بی تفاوتی

تظاهر به بی خیالی

به شادی

به اینکه دیگه هیچی مهم نیست

اما چه سخت می کاهدازجانم این نمایش

ای خداااا چه جور هالیش کنم دوسش دارم

اون قبول نداره وهمش بهانه

اهای مخاطب خاص دوستت دارم بسیار

تو وحود منی

عشق مگر حتما باید پیدا وآشکار باشد تا به آدمیزادحق عاشق شدن،عاشق بودن بدهد؟ گاه عشق گم است اما هست هست چون نیست،عشق مگر چیست؟؟ آن چه که پیداست؟؟ نه عشق اگر پیداشدکه دیگر عشق نیست معرفت است عشق ازآن رو هست که نیست .پیدا نبست وحس می شود. می شوراند منقلب می کند.به رقص وشلنگ انددازی وا می دارد می گریاند.می چرخاند.می کوباند.ومد دواند. دیوانه به صحرا!!! گاه آدم خود آدم عشق است.بودنش عشق است ورفتن ونگاه کرونش عشق است ..دست وقلبش عشق است درتو عشق می جوشد بی آنکه روش را بشناسی . بی آنکه بدانی ازکجا درتو پیدا شده،روییده. شاید نخواهی هم،شاید هم بخواهی وبدانی. نتواند که بدانی عشق گاهی همان یاد کمرنگ

ای بر سر بالینم سرا دریا

افسانه عمری تو باری به سر آ دریا

ای اشک شبانگاهت آیینه صد اندوه

تی

آی ناله شبگیرت آهنگ عزا دریااا

با کوکبه خورشید در پای تو می میرم

بروار له بالینم دستی له دعا دربا

امواج تو نعشم را افکند وراین ساحل

دریاب مرا دربا. دریتب مرا دریا

بروارو ببر دربا این پیکر بی جان را

درسینه گردابی بسپار وبیا دریاااا